Fikir Mi Sanki Kafeste Olan



Can Dündar'ın 'Acemi Casus' başlıklı mektubunu sanırım on-on beş dakikalık aralarla üç kez okudum bugün. Her defasında mahkeme günü çekilen pozu canlandı gözümde, hani şu yerde oturmuş gülümserken. Çünkü mektubun yazıldığı dili en güzel o yüz ifadesi özetliyor. 
'Prensipler' dedim kendime, sahibi olmak lazım bu hayatta, ve ne olursa olsun o yoldan dönmemek. Hep onlar doğrultusunda hareket etmek, başına dert açsalar bile zaman zaman. Hangi fikirleri paylaştığını, neleri savunduğunu bilmeli insan, ve emin olmalı en önemlisi, ki kendiyle geçinebilsin. 
İşte o gülümseme ve mektup tam olarak bunları çağrıştırdı bende. Büyük bir saygı uyandırdı. 'Siz beni buraya kapatmış olabilirsiniz, ama ben yolumdan vazgeçmediğim sürece ne sizin elinize birşey geçti, ne de ben kaybettim sayarım', bu muhtemel bir özet cümlesi olabilir bence. 
Prensipleri olmalı işte insanın, ve insancıl yaklaşımlar olmalı bunlar da. Çünkü ancak her koşulda 'önce insan' diyebilenler uzun vadede kazanacaklardır. 
Unutmamalı ki, içerde yatan da, buna sebep olan da, kendince bir fikre göre davranıyor. 

Ama işte, prensip var bir de prensip var...



02.12.2015
21:59

Yorumlar